A heartbreaking new book.
Een boek dat je hart breekt.
A gut-wrenching tale of motherhood and loss, its sentences so pure and precise in their grief that the force of them verges on the sublime.
Een stomp-in-de-maag-vertelling over moederschap en verlies, waarvan de zinnen de rouw zo puur en precies beschrijven dat hun kracht aan het sublieme grenst.
What an incredible book. I don’t think I have ever read anything so delicate – every placement of every word is perfect.
Wat een ongelooflijk boek. Ik denk niet dat ik ooit eerder zoiets delicaats las – ieder woord in iedere zin is perfect.
Beautiful and undeniably – necessarily – sad.
Prachtig en onweerlegbaar – noodzakelijkerwijs – verdrietig.
‘The Song of the Whole Wide World’ shimmers. Tamarin Norwood’s poetic writing is gut-wrenching and gorgeous, all at the same time. It is a story for anyone grappling with the forces of gravity of life and death, of medical decisions, and surrendering to waves of love.
‘The Song of the Whole Wide World glinstert’. Tamarin Norwoods poëtische stijl is terzelfdertijd hartverscheurend en wondermooi. Het is een verhaal voor iedereen die worstelt met de zwaarte van leven en dood, medische beslissingen en de overspoelende golf die liefde is.’
